1993ko manifestazioa

Gandhik zioenez, "Ez dago bakerako biderik, bakea bidea da". Ahalegin berberaz, Indarkeria-eza eta Bakearen Nazioarteko Egun honetan Euskal Herria kaleratzen da berriro ere. Ideologi eta aukera politiko oso ezberdineko gizon eta emakumeok bildu gara hemen. Eta haiei uko egin gabe egin dugu, hona dei egiten diguna amankomuneko uste sendoa bait da, zera: gure ideia eta proiektuak zentzudunak izango direla, soil soilik bide baketsuaren bidez garatzen eta defendatzen baditugu. Hauexek dira, etorkizuna, baketan DENONTZAT ETA BETIRAKO eraikitzeko medio erabilgarri bakarrak.

Gaur, hemen, gure presentzia, errespeto eta tolerantziaz hiritar guztiak integratzeko euskal gizarteak onartutako konpromezuaren sinboloa da. Gehiengoaren balore hauekin bat ez datozen pertsona eta taldeei esku zabalaren luzapen eta onar ditzaten gonbidapena da.

Erreibindikatzen dugun bakea, DENONTZAKO bakea da, zeren eta ez du ukatzen medio baketsu eta demokratikoaren bidez defendatutako ideia edo proiektu bat ere. Hemen gaudenok, norberaren ideiak, gehiengoaren gustokoak ez izatearen posibilitatea onartzen dugu, eta beraz, hauek inposatuak ez izatea. Eta honek ez gaitu inoiz bultzatuko indarkeria, tresna politiko gisa erabiltzera. Hemen gaudenok indarkeriari uko egin diogu; hitza, arrazoia eta elkarrizketa aukeratuz.

Bada DENONTZAKO bakea, denon artean eraikitzeko beharra dagoelako. Etorkizun baketsuaren eraiketan eta indarkeriak suposatu duen apurketa gainditzean, gizarte osoak zer esan handia eta eraginkorra izan behar du.

Errebindikatzen dugun bakea, bada ere BETIRAKO bakea. Epe laburreko edo sasikonponketak ez zaizkigu balio. Gure historiaren orrialde hau itxi behar dugu, atzera bueltatzeko tentaldiak ekidinez. BETIRAKO bakea eta elkarbizitza, giza eskubideetan, printzipio demokratiko, eta aukera pluralen arteko tolerantzian oinarritu behar dira.

BETIRAKO bakeak, errekontziliazioaren aldeko aukera serioa inplikatzen du. Batzutan, hau, ekitaldi, une, argazki edo itun batetan zehaztuko dela pentsatzeko joera dugu. Baina errekontziliazioa ezin da izan eta ez da izango une bat, prozesu bat baizik; non hainbeste urtetako indarkeriak eragindako zauriak ixteko, gizarte osoaren partaidetza beharrezkoa izango da. Indarkeriaren bukaera lortzeko, guztion ahalegina beharrezkoa den eta izan den bezala, errekontziliazioa lortzeko, antzeko ahalegin bat ere beharko da.

Gaur hemen gaudenok Euskal Herriko etorkizun baketsuaren aldeko apostu handia egin dugu. Bakea gure eskura dago, baina elkarbizitza birkonpontzeko eta indarkeria geure balore-sistematik baztertzeko, guztion bultzadak beharrezkoa izaten segitzen du. Azken erahilketak berriro gogoraerazi digute zein erreza den hil egitea eta elkarbizitzaren aldeko mobilizazio iraunkorraren beharra. Ea geure ondorengoek esan ahal izango duten gaur egungo euskaldunok bakearen bideari jarraitzea erabaki genuela, bakea DENONTZAT ETA BETIRAKO.